Waterteunisbloem is een oeverplant met verspreid staande eironde tot elliptische bladeren. De gele bloemen zijn erg opvallend. Aan de stengels die 3 meter lang kunnen worden, groeien opgaande zijtakken. Deze zijtakken komen tot ongeveer 40 cm boven het wateroppervlakte uit.
Waterteunisbloem
Waterteunisbloem is een overblijvende oeverplant afkomstig uit Zuid-Amerika. De plant is ingevoerd als vijverplant. Waterteunisbloem groeit vooral vanuit de oever over het wateroppervlak in voedselrijk stilstaand tot langzaam stromend water.
Waterteunisbloem komt voor in voedselrijk stilstaand tot zwakstromend water. De soort komt nu algemeen voor in het hele land. De plant verspreid zich door fragmentatie.
De Waterteunisbloem komt van oorsprong uit Zuid-Amerika en is al meer dan een eeuw geleden geïntroduceerd als vijverplant in Frankrijk. Vanuit Frankrijk heeft de plant zich steeds verder noordwaarts verplaatst.
Waterteunisbloem scheidt stoffen af naar de omgeving (allelopathie) die een negatief effect hebben op de kieming, groei en ontwikkeling van andere plantensoorten.
Preventie is de meest kosteneffectieve aanpak van invasieve exoten. Dat wil zeggen dat zoveel mogelijk moet worden voorkomen dat er nieuwe haarden van Waterteunisbloem ontstaan. Zo zorgen de waterschappen er voor dat ze bij eigen werkzaamheden geen Waterteunisbloem verspreiden.
Sinds 2016 geldt er een Europees verbod (EU-exotenverordening 1143/2014) op bezit, handel, kweek, transport en import van Waterteunisbloem. De soort staat samen met andere planten en dieren op de zogenaamde Unielijst.
